Franky Defays viert 30 jaar Mouving Cars

“Met passie en durf kom je ver”

ONDERNEMEN

Op zijn 16de verliet Franky Defays (54) de schoolbanken en ging hij in een autocargarage werken. In 1996 richtte hij in Philippeville Cars Franky & Mouving Cars op, twee autocarondernemingen. Enkele jaren later ging hij alleen met Mouving Cars verder. Dertig jaar later is Franky trots op wat hij van niets heeft opgebouwd. “Een bus met mijn eigen bedrijfsnaam zien voorbijrijden, dat doet nog altijd iets met me.” Het verhaal van Franky is er een van passie, durf en doorzetting.

Zat de interesse voor autocars er al vroeg in?

“Mijn vader was autocarchauffeur. Ik wilde dat ook, want ik was werkelijk gepassioneerd door bussen. Ik kende alle merken, modellen, elk nieuw gadget. Als kind ging ik op woensdagnamiddag naar de bibliotheek in Philippeville en pluisde er de reis- en stadsgidsen uit. Zo stippelde ik routes en stadswandelingen uit met uitleg over de bezienswaardigheden. Ik hield daarover fiches bij. Die heb ik nog allemaal in een schuif zitten. Soms haal ik ze nog boven voor de voorbereiding van een reis.”

“Ik vond dat een machtig idee: zo’n autocar met jouw eigen naam erop. Daar droomde ik ook van!”

Franky Defays

Waarom bent u op uw 16de gestopt met school?

“Het ging me niet snel genoeg. Ik ben toen in een garage gaan werken. Daar heb ik veel geleerd over de techniek en mechaniek van een bus. Ook met carrosserie heb ik toen ervaring opgedaan. Dat komt me vandaag goed van pas, want het grootste onderhoud van de bussen doe ik zelf. In 1992, toen ik 21 jaar werd, mocht ik eindelijk zelf met de bus rijden. Ik heb toen voor Les Cars Godefroid uit Ciney gereden. Op een dag vroeg de patron mij waarom ik niet zelf een bus kocht. Ik vond dat een machtig idee: zo’n autocar met jouw eigen naam erop. Daar droomde ik ook van! Toen ben ik naar de bank gestapt voor een lening en heb ik mijn eerste eigen bus gekocht, een Van Hool Acron. Mijn vader ging niet akkoord, maar dat nam niet weg dat ik enorm trots was.”

Wanneer heeft u uw eigen autocarbedrijf opgericht?

“Ik heb eerst een aantal jaren in onderaanneming voor anderen gereden. Onder andere Best Tours. Ik reed de zomerpendel naar Spanje en de winterpendel naar de skigebieden. Toen Best Tours in 2010 failliet ging, moest ik een keuze maken. Ik heb toen twee Megaliners van hen overgenomen en ben voor eigen rekening beginnen pendelen. Dat was gedurfd, maar ik heb altijd mijn passie gevolgd. Daarna ben ik zelf reizen beginnen samenstellen. Van twee reizen per jaar zijn we vandaag geëvolueerd naar een reisbureau met jaarlijks twee reisbrochures. Dat zijn allemaal reizen die we zelf samenstellen en uitvoeren. Mijn vrouw Elodie regelt de reservaties. Ik ben de verantwoordelijke voor de autocars.”

Geraken al die autocarreizen gemakkelijk gevuld?

“Daar kan ik niet over klagen. We hebben een trouw en divers publiek tussen 35 en 85 jaar. Onze troef is dat we dicht bij onze klanten staan. Ik wil een familiale ondernemer zijn. Iedereen moet zich welkom en belangrijk voelen. We hebben veel families en groepen, maar het aantal singles zie ik elk jaar toenemen. Als ze opstappen kennen ze niemand. Toch probeer ik tijdens het verloop van de reis een hechte groep te smeden. Ik hanteer ook attractieve prijzen. De autocarklant is daar gevoelig voor. Dat lukt alleen als je ook een voldoende groot volume kan verkopen. Ik werk met een systeem met afbetalingen zodat de kost voor de klant meer gespreid wordt. Steeds meer mensen ontdekken dat een autocarreis op die manier goedkoper wordt dan een vliegreis of een autoreis. Ik zie de toekomst positief in.”

“Ik probeer voor iedereen de juiste oplossing te vinden en zoveel mogelijk te regelen.”

Guy De Schepper

Wat is volgens u de grootste troef van Mouving Cars?

“Elke klant heeft andere verwachtingen. Ik probeer daar op in te spelen. Sommige ouderen durven niet op eigen houtje een stad te verkennen. Ik ga dan zelf op stap met diegene die dat verkiezen. Een alleenstaande moeder met twee kinderen heeft andere verwachtingen dan een koppel senioren. Ik probeer voor iedereen de juiste oplossing te vinden en zoveel mogelijk te regelen. Dat is een persoonlijke dienstverlening die grote autocarondernemingen niet kunnen bieden. Zo krijg ik een trouw publiek dat graag terugkeert. Dat betekent weer dat je je programma moet vernieuwen om te blijven verrassen. Elk jaar hebben we dus wel een nieuwe reis in ons aanbod.”

Hoe ziet u de toekomst voor Mouving Cars?

“Ik zou nog graag groeien, maar dat gaat niet: ik vind de chauffeurs niet. Ik leg de lat ook hoog, want bij Mouving Cars moet een chauffeur niet alleen met de bus rijden. Hij is ook een aanspreekpunt, soms gids, de oplosser van problemen en hij moet de groep goed aanvoelen. Zelf heb ik geen tijd om mensen op te leiden. Het gevolg is dat ik eerder bussen zal moeten verkopen, dan een nieuwe te kopen. Dat is jammer. Maar zelf zal ik altijd blijven rijden. Zelfs al blijf ik met één bus achter, dan zal niemand mij mijn fierheid kunnen afnemen. Mijn grote trots is dat ik op helemaal op mijn eentje mijn plaats in de wereld van de autocarristen heb kunnen verdienen.”